سخنان بزرگان و بزرگترین روانشناسان ، جامعه شناسان و دانشمندان درباره موفقیت در سایت جاودانه ها

دیده ام خیره بر این کاغذ هاست

بر خطوطی که قلم بر آن زد

بر حروفی که گهی خط خورده

و به آشفتگی صدها حرف

که اگر باز نویسم آنرا

بازهم دل به پریشانی وغم

در پی حرف دگر میگردد

آن الفبائی را

که دبستان وکلاس

بمن آموخته بود

گوئیا گم کردم

دفتر وکیف و کتابم را هم

ودلم را پس از آن

!!!

خیره ام بر همه ء کاغذها

که من آخر ز چه رو

اینهمه کاغذ سرگردان را

اینچنین سال به سال

یک بیک می گردم

وتوان در من نیست

بگذرم از ورقی تا خورده

که درونش یکروز

در میان شعری

چشم گریانی را

کرده ترسیم تب احساسم

یا که در یک شب دیگر خطی

روی یک برگ تهی

با ز ترسیم شدو شعری شد

مانده در دفتر شعرم برجا

!!!

قدرتم نیست سپارم بر باد

چک نویسی حتی

که بر آن قطره اشکی افتاد

قدرتم نیست فراموش کنم

که به هر بیت وبه هر تک غزلی

که به هر نثر وبه هرواژه عشق

اینچنین پابندم

وتمامیت این برگ به برگ

از درخت دل پر باری بود

که به هر فصل که از راه رسید

از خود وبودن خویش

نقش خود ایفا کرد

لحظه ای سبز بهارانی بود

لحظه ای میوه به تابستان داد

در خزان

برگ وجودش خشکید

وتن لرزانی

در زمستانی شد

و هر آن دانه ءبرف

نزد او حرمت داشت

بر تنش جائی داشت

زندگی بود تمامیت این بودن ها

لیک من حیرانم

که کجاشد همه آن روز وشبی

که کنون در تقویم

بدلم میگوید

اینهمه سال گذشت

!!!!

آه ای برگ سفید

که کنون منتظری

تا دگر باره به احساسی سبز

سردی بودن را

از تو واز دلها

بزدایم با شعر

از دل خود هم نیز

لیک ای برگ سفید

گوئیا هیزم تن میسوزد

شعله اش پیدا نیست

!!!

در دلم

روح الفبا هم نیز

خود شراری دارد

!!!

زندگی قصه یک پرواز است

لیک بر روی زمین

روح همواره ز جسم ,آسمان میخواهد

آسمانی که درآن

دل اگر بارانی

یا که در پائیز است

یا زمستان بدلش سردی داد

باز هم هیزم یک بودن بود

در درون آتش

بازهم هیزم یک بودن بود

گرچه تن سوخته اما سرشار

از همه احساسی

که بدل ره میداد

وبه آن دل می بست

اینچنین پابندم

اینچنین پابندم به هر آن لحظه خویش

اینچنین پابند است

دل به رویائی چند

که به عمرش همه روز

زندگانی بخشید

اینچنین پابندم ...اینچنین پابندم

9/آذر 1385

در مناجاتی پاک دستها سوی خداوند بلند
روح سرشا ر ز امواج دعا
یا محمد (ص) تو مرا یاری کن
تا بگویم ز تو و نام خدا
من ز هر جمله که از سوی خداست
همچو شمعی بدرون آب شدم
غرقه در این همه آیات خدا
غرقه در این گوهر ناب شدم
من ز قرآن تو سرشار شدم
با هر آن سوره و هر آیهء عشق
مست قرآن شده هشیار شدم
زینهمه جمله ء پرمایهء عشق
کاش یارب که توان بود مرا
تا بدرگاه تو راهی جویم
تا بگویم بتو از بنده گیم
راه تو همچو محمد (ص) پویم
لیک در راه تو این می بینم
که محمد (ص) فقط او بود و هم اوست
مظهر پاکی و ایمان بخدا
این همان اوست که اینگونه نکوست
من کجا هستم و او بوده کجا
این همان مرد خداوند من است
این همان گوهره ء پاک وجود
این همان یاور دلبند من است
روح پرواز دعا همچو صعود
این همان رهبر ایمان باشد
که به غفلت زده پایانی داد
او که دل در ره ا و می کوشد
او که ایمان مرا جانی داد
او که قرآن تو بر دنیا داد
او که در هر سخنش پندی بود
او که عشق تو به این دلها داد
او که چشمان مرا باز نمود
دل شیدای مرا باز نگر
زندگی با تو مرا آغاز است
روزگارم همه سرشار دعاست
روحم از عشق تو در پرواز است
دل شیدائی من در ره عشق
با محمد (ص) نفس گرم خداست
عشق تو عشق محمد (ص) بدورن
این سعادت به من شیدا بخش
تا بدرگا ه تو باشم مجنون
گر حقیرم تو مرا باز ببخش
که مرا در ره تو راه بسی است
یاورم در ره تو مرد خداست
آن محمد (ص) که مرا دادرسی ست
آن محمد (ص) که تو پندش دادی
تا به قرآن بنویسد بر ما
*پند هائی ز ره آزادی *
ده سفارش که تو بر او کردی
و به هر مُسلم پاک و آزاد
و محمد(ص) به منو بر ما گفت
که خداوند مرا پندی داد
پیرو راه خدا گر هستی
این سفارش بتو از سوی خداست
بنده ء خالص آن یارب باش
که بهشت تو بدینگونه بجاست *
* ره اخلاص به خاطر بسپار *
آشکار است و یا پنهانی *
دادگر باش به خشنودی و خشم *
گر که یک مُسلم با ایمانی *
در میانه ره خود پیش ببر *
در نیاز و به توانمندی خویش *
بگُذر با دل خشنود و ببخش *
گر کسی کرده دل زار تو ریش *
دست یاری بده بر آنکه ترا *
کرده محروم به ظلم و ستمی *
برو دیدار همان یاور و دوست *
که ترا ترک نموده به غمی *
و فراموش مکن بنده حق *
که نگاه تو بوّد عبرت و پند *
یاد کن با سخن از یاد خدا *
یا لب خویش به اندیشه ببند *
و چنین بود محمد (ص) به جهان
و هم او گفت به یاران خدا
ای مسلمان به هر آن وقت و زمان
سخنی را تو به بیهوده مگو
باش آگاه تو از آن *حق زبان
که گرامیست زبانی که نکوست
مکن آلوده زبان را تو به خشم
مشو رنجی بدل دشمن و دوست
و چنین بو د ره مرد خدا
او همان مظهر پیمان و وفاست
او همان مظهر پیوند خدا
او همان راه رسیدن بخداست
رستگاری تو بیآموز ز او
که محمد (ص) ره الله رود
با همان او سخن عشق بگو
تا دلت همره الله شود
دل شیدائی ما همره توست
یا محمد (ص) تو مرا یاور باش
تو بگو راه من و عشق کجاست
تو مرا در ره او رهبر باش

آبانماه ۱۳۸۵

بخود گفتم دمادم لحظه در لحظه:

نگاهی باز باید سایبان خستگی های دلم باشد

وگوید با دلم سوگند گرم بودنی با عشق

نگاهی باز باید تیره گی های دلم را روشنی بخشد

و یکبار دگر از رویش سبز اهورائی بگوید باز

دلی باید توان و قدرتش باشد

که آتش را بنام زندگی همواره روشن کرده قلبم را بسوزاند

نه اما ازسر اندوه

که تنها از سر گرمای عشقی گرم وجاویدان!!!

نگاهی باز باید سایبان خستگی های دلم باشد

و دیدم ناگهان من دیدگانی گرم وسوزان را

و دلبستم تمام زندگی بر او

و شبهایم چه گرم و وه چه نورانی

تمام آتش این زندگانی را به قلبم داد

کنون میسوزم از آن شعله ها هردم

به هر روز وشبی همواره پی در پی

ودل میگویدم :خود بوده ای آخر

که آتش را دمادم یاد میکردی

کنون بامن بسوز وباز هم در شعله آتش

به فریاد دلت فرمان بده :

« ای دل »

بسوز و بازهم خاموش دنیا باش

بسوز و بازهم اشک دل ودیده

ز چشمانت بگیر و باز هم

با خود بگو هردم : زپا هرگز نمی افتم

ولی افسوس....ولی افسوس در این شعله ها دیگر

توانی نیست

رهایم کن مرا آخر

که تا گریم بسوز عشق خود همواره بی پروا

رهایم کن که فریادی زنم از عمق این سینه

رهایم کن که من تنها

فقط یک موج فریادم

فقط یک سینه , پر اشکم

فقط یک قلب تنهایم

فقط یک قلب تنهایم!!!!!

رهایم کن ...رهایم کن!!!!

آبانماه 1385

عمق احساس مرا چه کسی می فهمد
حجم احساس من از بیش بسی بیشتر است
وز آن اندازه و ز آن متر وقیاس
وز هر چیز که قلب تو شناخت
عمق آن بیشتر است
حجم آن نامحدود
بسکه در سینه من جا شده ای
بسکه عاشق هستم
بسکه تکرار تو در سینه من
انعکاسی شدو صدبار دگر
با دل من می گفت:
می پرستم اورا... عاشق او هستم
عمق احساس من از بیش بسی بیشتر است
وتوهم باز ببار
آه ای برف سفید
ز سپیدی تو هم یاد آمد
قلب او
همچو همین برف
سپید است و چه پاک
زین سبب بر دل من مانده بجا
عشق زیبای همان قلب سپید
توولی تا فردا
با کمی گرمی روز
شاید از نقش زمین پاک شوی
عشق او لیک بدان
تا ابد خواهد بود
وبسی گرمتر از هر فردا در دلم جادارد
عشق او خواهد بود تا ابد تا همه ءفرداها
تا همه فرداها!!!

آبانماه 1385

چه ميخواهي بداني از دل من
دلم سرکشته اي در عشق رسواست
دلم وامانده اي شبگردو بيدار
دلم جا مانده اي در وهم وروياست
چه ميخواهي بداني؟... سرگذشتم؟
بنامش (فاجعه) اينگونه زيباست
که الّحق قصه اين زندگاني
برايم بودني لبريز غوغاست
سکوتم را بخوان «فرياد خاموش»
مرا اين زندگي يک درد بيجاست
کنون خالي تر از خالي روانم
که مي گويد که دل شيدا* بدنیاست
؟!
دل شيدائيم روي زمين نيست
اگرچه جسم من همواره اينجاست
ندارم راز پنهاني درونم
درونم همچو يک آئينه پيداست
نه ظلمي ميشناسم در درونم
نه گفتارم براي درد..دلهاست
کلامم را محبت ميشناسد
چو او هم در کلام من هويداست
نميخواهم زباني تلخ باشم
چو تلخي هاي دنيا بر دل ماست
مرا يک قلب عاشق ميشناسد
چو اين فرزانه اي در عشق شيداست

اول آبان 1385

به هرجا جستجوگر ديدهء خود را کنم راهي
نگاه بي فروغم
خسته اي سر درگريبان را
دوباره باز مي يابد
که غمگين مانده و رنجور و درمانده
!
به هرسو ديدگانم