سخنان بزرگان و بزرگترین روانشناسان ، جامعه شناسان و دانشمندان درباره موفقیت در سایت جاودانه ها

برگزیده ای از سروده های زیبای فرزانه شیدا سرآینده ایرانی مقیم نروژ - 4

12:47 AM, Friday, December 29, 2006 .. 0 محل نظرات شما .. Link

پرواز

پرواز مگر آسمان نمی خواهد؟!

دشت بی انتهای آسمان ..

از چه رو پرواز را

با ابرهای طوفانی به باد فروخته است؟!

از چه رو صدای پرواز را ..

در رعد وبرق های ابرهای خشمگین...بي صدا نموده است؟!

پرنده بي آسمان... بی پرواز...

در شاخه کدامين درخت طوفان زده آرام خواهد بود؟

وقتی که آسمان پرواز نمي خواهد!!!

1374آذر

فرزانه شیدا

پروانه زندگی

با زبان ساده میگویم سخن

زندگی در چشم من پـــروانه ایست

از درون پــیله میآید برون

در پی گلهای رنگین سوی باغ

بال بالی میزند در باغها

گاه دور افتد ز باغ زندگی

تا بیابد باز عطری را ز گلهای بهار!

چون بهاران عمر کوته در گذر

جان دهد پروانه درکنج خزان

در شبی همراه شمعی جانفروز

تا که می میرد زمان در زندگی!!!!

همچنان در بهت رمز زندگی

همچنان در بهت و رمز زندگی!!!

از چه آمد...از چه پر زد...او چه کرد؟!

رنگ و بوی زندگی را چٌون چشید؟!

لیک بی آنکه بداند قــصه را

قصه "بودن " به پایانش رسید!!!

من چو آن پروانه بودم در جهان

باورم از زنــدگانی ســاده بود

گاه بال و پر زدم درعطر باغ

گاه با باران غم پر پر زدم

در خیالم قلب من آزاده بود!!!

من چه کردم با خود و با زندگی؟!

چٌون چشیدم لذت باغ بهار؟!

همچنان در قصه ها ...پروازها

در مـــیان ره.....نمیدانم چرا

خسته ام از اینهمه تکرارها!!!!

روز بارانی من نوری نداشت

قصه بودن دگر شوری نداشت

چون بهاران عمر من آسان گذشت

چون بهاران عمر من آسان گذشت!!!

آسمان من دگر آبی نبود

عمر من در تاری باران گذشت!

همچنان در نیمه راهم بی خبر

قصه من خط پایانش کجاست؟؟!!

باغ من خورشید ومهتابش کجاست؟!!!

آسمان آبی نمیگردد چرا؟!

در بهاران اشک باران کمتر است

بارش ابر بهاری کوّته است

آسمان من چرا آبی نشد؟!

آسمان من چـــــرا آبـــی نشد؟!

انچنیـن پــروانه بودن مشکل است

اینچنین پــروانه بودن مشکل است

1382آذز

فرزانه شیدا

اميد

دستهایم خالیست ...قلبم اما لبریز
چشمه عشق و محبت ، اندوه از نگاهم جاریست.
و نگاهم بدر پاک خداست...به خدائی که مرا جان بخشيد
تا ببیند دل من باردگر
با خلوص دل خویش
باز آوای دعایی دارد
رو بدرگاه خداي دل خويش
دیدگان خیره بآن عرش بلندست که تو
بر همه بنده خود مینگری
گفته ای با دل ما
گر کسی رو بتو آورد... هر انکس هم بود
دست او گیر و بفریادش رس
که امیدی بتو دارد ز نیاز
و چنین کرده دلم در همه عمر
ليک من
گفتم و میگویم باز
جز تو امید ندارم به کسی...جز تو امید نبندم به کسی
گرچه هر بار به مهر دل خویش
همدم و همدل دلها بودم
و به آرامش هر سینه بسی کوشیدم
لیک در خلوت خویش
خودهمي سینه غمها بودم
بسکه تنها بودم
دستهايم خاليست گرچه قلبم لبريز
ليک خالي و تهي مي بينم همه هستي خويش
و ترا ميجويم که ز درگاه تو هر بنده تو
دست پر با دل شاد
باز ميگرددو خشنود ز توست
من همانم که بدلها گفتم
رو بدرگاه خداوند اگر
تو نگاهي ز سر عشق کني
گرکه اميد ببندي بخدا
قلب پرمهر خدا همرهت خواهد بود
ديده برعرش خدا بايد داشت
چشم اميد بدرگاه خدا بايد بست
گفتم وگفتم و ميگويم باز
چشم اميد بدرگاه خدا بايد داشت
دستهايم خالي ست
قلبم اما لبريز
زهمه عشق و محبت به هر آن سينه ء درد
به هر آنکس که ز آرامش دل محروم است
وچه اميد و محبت دادم با هرآن يکه کلام
که ز نام تو و اميد تو دريايي بود
پاک و لبريز زعشق
بر دلم خرده مگير
گر که خود غمگينم
عمر کوتاه و دلم غمگين است
طاقتم نيست دگر ديدن هر غم بدلم
طاقتم نيست دگر ديدن رنجي به دلي
دستهايم خاليست گرچه
سرشار زعشق.... گرچه لبريز زمهر تو و سرشار نياز
و دلم ميداند که نيازم بتو و باز بتوست
دست خالي مرا قلب سرشار ز عشق
در نگاه دگران پر ميکرد
و اميدم بتو بود
و اميدم بتو هست
که تو ياور باشي بدل سرشاري
که ترا ميجويد
که ترا ميگويد
به هر آن دل که
پريشان مانده است
تو مرا خوار مکن
تا توانم ز تو قدرت گيرم
و بگويم از مهر
که دل دنيائ در نيازي ز محبت سوزد
وکسي نيست که بر اين دلها
سخن از عشق و محبت گويد
تو مرا ياري کن
که سخنگوي محبت باشم
و نويدي ز اميد
تو مرا ياري ده