سخنان بزرگان و بزرگترین روانشناسان ، جامعه شناسان و دانشمندان درباره موفقیت در سایت جاودانه ها

اميد
دستهایم خالیست ...قلبم اما لبریز
چشمه عشق و محبت ، اندوه از نگاهم جاریست.
و نگاهم بدر پاک خداست...به خدائی که مرا جان بخشيد
تا ببیند دل من باردگر
با خلوص دل خویش
باز آوای دعایی دارد
رو بدرگاه خداي دل خويش
دیدگان خیره بآن عرش بلندست که تو
بر همه بنده خود مینگری
گفته ای با دل ما
گر کسی رو بتو آورد... هر انکس هم بود
دست او گیر و بفریادش رس
که امیدی بتو دارد ز نیاز
و چنین کرده دلم در همه عمر
ليک من
گفتم و میگویم باز
جز تو امید ندارم به کسی...جز تو امید نبندم به کسی
گرچه هر بار به مهر دل خویش
همدم و همدل دلها بودم
و به آرامش هر سینه بسی کوشیدم
لیک در خلوت خویش
خودهمي سینه غمها بودم
بسکه تنها بودم
دستهايم خاليست گرچه قلبم لبريز
ليک خالي و تهي مي بينم همه هستي خويش
و ترا ميجويم که ز درگاه تو هر بنده تو
دست پر با دل شاد
باز ميگرددو خشنود ز توست
من همانم که بدلها گفتم
رو بدرگاه خداوند اگر
تو نگاهي ز سر عشق کني
گرکه اميد ببندي بخدا
قلب پرمهر خدا همرهت خواهد بود
ديده برعرش خدا بايد داشت
چشم اميد بدرگاه خدا بايد بست
گفتم وگفتم و ميگويم باز
چشم اميد بدرگاه خدا بايد داشت
دستهايم خالي ست
قلبم اما لبريز
زهمه عشق و محبت به هر آن سينه ء درد
به هر آنکس که ز آرامش دل محروم است
وچه اميد و محبت دادم با هرآن يکه کلام
که ز نام تو و اميد تو دريايي بود
پاک و لبريز زعشق
بر دلم خرده مگير
گر که خود غمگينم
عمر کوتاه و دلم غمگين است
طاقتم نيست دگر ديدن هر غم بدلم
طاقتم نيست دگر ديدن رنجي به دلي
دستهايم خاليست گرچه
سرشار زعشق.... گرچه لبريز زمهر تو و سرشار نياز
و دلم ميداند که نيازم بتو و باز بتوست
دست خالي مرا قلب سرشار ز عشق
در نگاه دگران پر ميکرد
و اميدم بتو بود
و اميدم بتو هست
که تو ياور باشي بدل سرشاري
که ترا ميجويد
که ترا ميگويد
به هر آن دل که
پريشان مانده است
تو مرا خوار مکن
تا توانم ز تو قدرت گيرم
و بگويم از مهر
که دل دنيائ در نيازي ز محبت سوزد
وکسي نيست که بر اين دلها
سخن از عشق و محبت گويد
تو مرا ياري کن
که سخنگوي محبت باشم
و نويدي ز اميد
تو مرا ياري ده

1384دیماه

در خیالی به بلندای امید... حیله ای بود و فریب
.....

رفتن و جستم آن نام سپید ...که به چشم منو تو ....

یک کبوتر شد و بر بام پرید!!!

شرح آزادی انسان " افسوس"..... در همه شهر و دیار......

از سر بستن پرهائی بود...که ز قلب منو تو می ر وئید!!!

دل ما زندانی ست....بر دل عاشق ما بالی نیست!!!

دست ویران گر این("عصر جدید")...

بندها بر دل عشاق کشید.............

روح آزادهء ما رفت بباد..............

آدمی بی دل و بی عشق دریغ.....

.......همه آن رشتهء پیوند برید!!!!!

قرن آزادی انسان افسوس.......

...عشق را از همه دلها دزدید...!!!

ما به بیگانه شدن خو کردیم...!!!

روح ما در خود و در خویش خزید!!

...... و جدا بودن ما ....

تا به بیگانگی " مادر و فرزند " رسید!!!

.....و کنون آزادیم !!!....

....آه آری آزاد !!!....

تا در این " قرن تمدن" همگی...

...یکه باشیم و غریب!!!...

و هر آن دل که پری باز نمود...

...یا که در عشق طپید.....

... " قفسی بیش ندید!!!...

بی خبر زآنکه رهائی به دلی ست

که غم خویش نداشت!!!

غرقه در خویش نبود!!!

از " من" خویش رهید....

و به آن گلشن " پیوند" ز "عشق"

....همچو خورشید دمید!!!....

سبزی" عاطفه" را رنگی داد

به سحرگاه " محبت" تابید!!!

تا به همراه دل عاشق ما...

به همان گرمی" دیروز" رسید!!!

به همان "شعلهء عشق"!!!

و به آن پیوندی، که به آئین وجود

..... معنی " بودن " داد!!!....

.........و دگر باره به عشق ...

گرمی و لذت " هستی" بخشید!!!

1367

در پشت نقاب
دیده ام آنچه را نباید دید ...گفته ام آنچه را نباید گفت

درد عالم به سینه ام پیچید....دیدگانم به گریه شبها خفت!!!

دیده ام بس به نقش هر لبخند....گوشه های تمسخری پررنگ!!!

دیده ام در نگاه انسانها...نقش مکار بازی و نیرنگ

دیده ام آنکه را که می خندید...گرچه چشمش شرارهء غم بود

قطره اشکی بدیده غلطان داشت...سینهء بیقرار عالم بود!!!

دیده ام آنکه را که بس بی تاب...همچو روحی پریش و حیران بود

از زمین و زمان سخن میگفت....گوئی از لحظه ها هراسان بود!!!

دیده ام لابلای پیچک مو....دستهای "دل "پریشان را!!!!

دیده ام لابلای هر حرفی....زخمهای زبان انسان را!!!

روی خود را گرفتم از دیدن...صد تاسف که قلب من می دید!!!

هق هق گریه در سرای دلم ...در طپشهای سینه می پیچید!!!

آخر امروز کودک دل را...لای لای چه قصه ای باید؟؟؟!!!

او که بس ناتوان و رنجور است... در چه آسایشی بیآساید؟؟!۱

ای خدای جهان بقدرت تو...عالمی پاک و سبز و ریبا بود!!!

اینک انسان بدست ناپاکش...رنج و ظلم و ستم بر آن افزود!!!

فروردین1382

کجاست؟؟؟!!
دست بر این دل غمگین مگذار...کز شرار دل من میسوزد!!!

و دگر آینه هم با افسوس....همره دیدهء من گریه کنان...

" دیده بر دیدهء من می دوزد"!!!

با دلم هیچ مگو....که ز بغضی سوزان

شاخهء صبر و تحمل در آن ...بی امان میشکند...در اندوه!!!

و دلم همچو غروبی غمناک ...پشت کوهی تنها....

در پریشانی روح ...بدعا دست نیازی دارد!!!!

"پس خدای منه سرگشته کجاسسسسسسسست"!!!!

که ببیند دل ویرانم را ؟؟؟!!!

دیدهء خسته و گریانم را؟؟؟!!!

بغض پنهان شده در جانم را؟؟؟!!!

نمی شناخت مرا...اما چون نگاهم کرد

خندید آرام .و ملیح... مهربان و گرم

مهربانی در نگاهش جرقه ای زده ...بدور نگریست

نمی شناختم ار را اما آشنایم بود...با جرقه های مهری...

که در نگاهش میدرخشید ...و کافی بود مرا....

و مرا بس بود اینگونه آشنائی...تا اشنایش باشم!!!

نگاهش با نگاهم یازشی داشت!!!

ایکاش این نگاه دوباره بر میگشت...تا بنگرد نگاهم را!!!