سخنان بزرگان و بزرگترین روانشناسان ، جامعه شناسان و دانشمندان درباره موفقیت در سایت جاودانه ها

تا زمانی که طپد در دلها
قلب دیوانه زعشق
گفتن از عشق ندارد پایان
بنگر این دنیا را
گر که عاشق شدن ار قلب منو ما برود
زندگی بودن بیهئده بدنیای غمی ست
بائر عشق فقط بائر نیست
تک امیدی ست که در این سفر اجباری
بدلت شور مداوم بخشد
تا براه دل خود راه روی
تا محبت را نیز
در جهان زندگی کنی
پاس باید تو بداری با عشق
همه آن مهری را
که بتو لذت بودن بخشید
گفتن از عشق ندارد پایان
تا دلی می طپد از عشق هنوز
گفتن از عشق ندارد پایان

آبانماه 1384

یاد کن از نعمت پروردگار
غیر هم او.. نام دگر را میار

او که سزاوار هم بنده گیست
منشا و معنای همان زندگیست

اوکه تمامیت برهان ماست
بر لب ولبهای دعا یک خداست

او که به مهری شده رحمان ما
بر هدف روشن و پنهان ما

اوکه چو دانای جهان آگه است
برهمه راهی که روی همره است

او که ببخشد بتو هر توبه را
بر تو دهد سینه آسوده را

پاس بدارش که همین یک خداست
بر دل غافل چو همان کیمیاست

شکر کن این نعمت بودن بدهر
مرگ ز مردن که نداده خبر

گو که همین لحظه دم آخر است
مرگ ز ره آمده پشت در است

باش همان بنده ء تقوای پاک
دل شده مهمان بدمی روی خاک

شنبه 2 دي1385

 
باورم کن که مرا نامی هست
گرچه گمنام وغریب
گرچه ا فتاده رهم در غربت
گرچه بیگانگیم وسعت یافت
وسعتی ژرف تر از دیروزک!
گرچه روزی ز سر غصه بخود میگفتم:
کاش غربت بودم
...ناشناسی در خود
!!!
که کسی نام مرا نیز نپرسد از من
وکنون خانه در این خانهء غربت دارم
ناشناسی ز همه دهر غریب
آشنا نیست کسی با نامم
!!!
ومرا نامی هست گرچه گمنام وغریب
!!!
تو...تو مرا باور کن
تو که این شعر مرا میخوانی
تو که از نام من «این میدانی»
که من آن هموطنم
پرچه در خانه ء غربت در دور
آنور آب...ولی
وطنم سبز وسفید وسرخ است
لاله هایش بسیار
دیده ها مانده بره منتظرم
چشم من نیزبراه
!!!
ناشناسم اما...نه برای تو که این شعر مرا میخوانی
تو که معنای همه حرف مرا میدانی
که مرا میفهمی
بی هرآن ترجمه ای
!!!
تو مرا باور کن
تو مرا باورکن که اگر دور ز خاک وطنم
دل من ایرانی ست
ودل ایرانی
هرگز از یاد وطن غافل نیست
تو ...تو مرا باور کن که کنون نام مرا میدانی
آنور آب ...ولی
وطنم سبز وسفید وسرخ است
وپناهش الله
وپناهش الله

1384آذر