سخنان بزرگان و بزرگترین روانشناسان ، جامعه شناسان و دانشمندان درباره موفقیت در سایت جاودانه ها

و شبی باز گذشت

و یکی روز دگر

و به هر پنجره ای

پـردهء سخت سکوت

حکم تنهائی ما را میداد

و توانــا ی گــذر

" نــور " نــداشت

از پس پرده و خلوتگه دل!!!

اینچنین بود که بر جا ماندیم

قلمی مانده بدست

دفتری پر ز کلام

خانه ای غرق سکوت

منو یک دل "تنهـا"!

و همه شوق سخن

مانده در دفتر خاموش بجا!

و کسی را خبر از دفتر ما نیز نبود!

و نه کس میدانست

" چـقدر تنـهائیـم"!

اینچنین بود که بر جا ماندیم

اینچنین بود که لب هیچ نگفت

با کسی گر که سوالی میکرد!!!

اینچنین بود که از جمع گریخت

اینچنین بود که در کوچه ء شهر

یا به زیر سقفـــی

هر چه میگفت به لبخند دریغ

خالی از گفتن او بود ز "خود"!

و اگر باز سوالش کردند:

کـه ز "خود "نیز بگو

آسمان را به زمین دوخت که راحت باشد

از سوالی که جوابش را نیز

هر چه "خود" می پرسید

"بی جـوابـی مـی دیــد"!!!

در پس خلوت خویش!

و دلـش غرق سـکوت

باز در خـود مـیرفت!

اینچنین بود که بر جا ماندیم

و اگر در دل و در سینه خموش

هیــجانی ز سر خــشم

به فــریـادی بــود

دور خود می چر خیـد

و ز هر چیز که باید میگفت

طفره میرفت و مداوم میگفت

حرف در قالب حرف

لیـک، از گفتن خشــمــش خالی!!!

گریه میکرد اگر از سر خـشم

چهر غمناک چنین بود که او

در نـــگاه دگــری

" یـک دل غـمگین بـود"!!!

از سر خشم فقط می بارید

اگر اشکی را داشت

که بریزد بر رخ!

اینچنین بود که بر جا ماندیم

وبسی سر خورده

که کسی را بدل خویش بخوانیم" چو دوست"!!!

که بصــد چـــهره نــو

بدگمان ز آنچه به افکارش بود

متهم کرد ترا" به ریا و به دروغ"!!!

درک این قصه نبود

در کف قدرت دوست

تا که گوید :شاید...

شاید این چــهره لبـخند بلـب

آنـــقدر در سینــه

با خــودش صــادق بود

که دگر قدرت این درد نداشت

که در افتـــد با من یا که

با "مــردم این دهـر دروغ"!

(او ولی صادق بــود)!!!

یا که گویــد:

شـاید ...شـاید

بســکه دل نـازک بود

قــدرت دیـدن رنـج دگـری

بیش ازین نیز نداشت

زین سـبب تنـها بود

یا که از بودن در جـمع ملول!

اینچنین بود که بر جا ماندیم

آنهمه غصه و اشک

از غم و درد کسی

که بر او دردودلی کرد و گذشت

و به روز شادی یاد او نیز نبود

به کــجا بـــردش و

آخر به کجا رفت و رسید؟!

جـز هـمان تنـهائی

هــمره غــصه دنــیا با دل

اینچنین بود که بر جا ماندیم

وبه خــلوتگه خــویــش

انــس و الفـــت بستیــم

و به تنهائی خود خو کردیم

و به تنهائی دنیائی نیز!!!

اینچــنین بود که بر جا ماندیم!!!

اینچــنین بود که ساکــت ماندیم"

"بادلــی غـرقــه به حــرف"!!!

"با دلـی غـرقـه به حـرف"!!!

1383مهرماه

باز روئیده به هر گوشه دهر ، پیچک ظلم ستم ، جنگ و ستیز

بازهم رو به بیابان مردم، گشنه و تشته در این رنج و گر یز

باز در آتـش ویــرانی شهر ، خــانه ها در پی هم میسوزند

باز هم پیر و جوان، کودک و طفل، دیده بر عرش خدا میدوزند

در بیابان خــدا در شــب سرد، کودکی لـــرز کنان مــیمیرد

مادری گریه کنان غرق هراس، دست را سوی خدا می گیرد

باز در بازی قــدرتمندان، سخن از سلطه به ناسازی هاست

کودک بیـــگنهه خانه جــــنگ، باز قربانی این بازی هاست

باز با نام "حــــقوق بشـــری" خانه’ بیگـــنهان ویـــران است

هــمچنان در پی هم روز به شــب ،ز یر آوار تنی پنهان است

بازهــم پشــت نقــاب قـدرت سخن از "صلح جهان" میگو یند!!!

ســـخن از حق برابر بودن ، سخن از حـــرمت جان میگو یند!!!

وقــت آن است که با قدرت عشق ، در بقای بشری کاری کرد

باز باید غـــم انــسان را دید، نســل ویــران شده را یاری کرد

فروردین1382

اینــهمه پنــجـره در کوچه و شهر

پشت هر پنــجره ای خاطره ای

قصه از عشــق و محبت بسیار

قصه ها از دل این اهل دیار!

قصـه ها بســیارنـد

گاه هریک چو کتابـی ست قطور

گاه ویرانی مردی ز غرور

گاه از حرمـت یک قلـب صبــور

گاه اندیشـه یــک زن به خــیال

گاه از باور پرواز ، بدون پر و بال

قصـه ها بســیار است

پشت هر پنــجره ای!

لیک چون پنـــجره ها

یک لبــــی باز نشــد

تا بگوید:غــم چیســت!!!

یا بگوید که دگر غمـــگین نیست!

یا بگویــد که اصول دل شادان در چیسـت!!!

از چه باید خندید

ازچه با گریه اندوه گریسـت!!!

معنی بودن انسان در چیست؟!

قــصه ها بسیارند

و پر از خاطـره ها

پشـت هر پنــجره ای

دل انسان طپشی دارد بازد

که ز "سرسبـزی بودن" گویـد

گرچه در عمـق سکـوت

لیک همـواره به هر ثانیـه ای

می طپـد باز پر از

حــس نیــاز

در تـمـــنای وفــا

در تـب عشـق هــنوز

نبــض بودن به امــیــد

"می زند در شــب و روز"!!!

و چه غــافل دل ماســت

که اگر "بودن ســبزی" باید

"سبـزی روح طلــب مــیدارد"!

و دراین باغ پر از سبــزه دهــر

گل احساس و محبــت افسـوس

جایگاهــش خالــیست

و جز این حرفــی نیســت:

قــصه ها بســـیارند

پشت هر پنــجـره ای

و اگر پنــجـره ای باز نـشــد

جای تـردیدی نیســت

که ز باغ دل او هــم امــروز

جای گلهای محبت خالیست!!!

دل او شادان نیســـت

و اگـر باز کــند پنــجـره را

شایـد از لطــف نسیـم

روح او تازه شـــود

با نگاهی به مســیر پرواز

با یکـی رنگ تبســم بر لــب

بر همان آبــی دهــر

"آسمــانــی که بر او هرچـه گذشت"

" عاقبــت رنــگ دلــش آبــی بود"!

و پر از خــاطـره های پــرواز !!!

و پــر از خــاطــره های پرواز!!!

از آن اول نــفس دیــوانه بــــودم

وتا آخر نــفس دیوانه هستـــــم

ندارم شرمی از دیــوانــــگی ها

چو بین عالمی دیـوانه رستــــم

زمانی عاقل وفرزانه بود

ولی در عاقلی خود را شکستم

کنون دیگر شدم رنگ جـــماعت

به مجنونی به هر محفل نشستم

1362

 

وقتی که چشم قشنگ آسمون

از تو قاب پنجره سر ميزنه

انگاري با نگاهشش منتظره

تا تو رو به اوج رويا ببره

گاهي دل به آسمونا ميزني

پر رويائي رو بر تن ميکني

تو نگاه آسمون پر ميکشي

ميريُ ُو به هر طرف سر ميکشي

گاهيم کنا ر قاب پنجره

همه روز تا دم شب پُر از نگاه

با خودت يکّه و تنها ميموني

خيره توي آسمون جا ميموني

وقتي که ستاره ها ميان بيرون

مي بيني يه گوشه ُکنج آسمون

يه ستاره ء کوچيک نوري داره

مثه تو با تنهائي بيقراره

همزبون ميشي باهاش تمام شب

قصه ها ميگي براش تمام شب

يکدفعه طلوع خورشيدي مياد

توُ ُو اون ستاره هم ميرين ز ياد

با اينکه دلت ديگه نا نداره

هنوزم چشماي تو منتظره

دوباره تو ئيُ ُو قاب پنجره

با صدائي مونده توي حنجره

آره اين شباي بي تو موندنه

آره اين شباي بي تو بودنه

1382 آذر

آمدم تا در آسـمان کبـود

پـر گشـايم بسوی آزادی

خانه سازم بر آن شکستهء دل

تا بـــگيرم دوبـاره آبـادی

ره گــشايم به شادی ؛بودن ؛

تا بـــخندم دوبـاره با شــادی

آه ای خــدای عشـق و اميـد

" کاش عشقی به من نميدادی!!!!! "

1363