سخنان بزرگان و بزرگترین روانشناسان ، جامعه شناسان و دانشمندان درباره موفقیت در سایت جاودانه ها

خاطر آشفته تر از خاطر من پيدا نيست

هيچ دردی بتر از رفتن بی فردا نيست

وه که در زندگی خويش چنان غرق شدم

که دگر نيم خطی از دل من بر جا نيست!!!

خواهم امشب

خواهم امشب از فراغش

گريه ها من سر دهم ..

از غم دوری رويش

ناله ها من سر دهم...

خواهم امشب با دلی

غمدار و اندوهی غريب

در شب تارم بنالم

مويه ها من سر دهم...

خواهم امشب بغض غم را

بشــکنم در سينــه ام..

هــای هــای گريــه ام را

بی مـهابا ســـر دهـم..

خواهم امشب زار گريم

بر دل سوزان خويش

گريــه ی تلخــی ز آن

جور و جفا ها سر دهم...

خواهم امشب بر وفـای خود

بگريم زار زار...

ناله ای از عمق دل بر

بی وفایا ن سر دهم!!!

خواهم امشب جام می

بر لــب نهم با مستــی اش

گريـــه انـــدوه خود

با قلــب گـریان سر دهم...

خواهم امــشب از دلم

فريـــاد بــر آرم ز آن

شکــوه تلخـی ز بـی مهرو

وفـــايان سر دهــم

خـواهم امـشب با همين فريـاد

بيدارش کنم...

تا بـــداند از چــــه رو

فـــرياد نــالان ســر دهــم؛!!!!!!

1360اسفند

پیـــمانه ای ساقــی بده تا مــن شــفای دل کـنـم

این قلب افسون گشته را از هـــجر او غــافـل کــنـم

جامــی بده"مــی" را بریز امشب تو سرمـستم بکن

غــافل مرا از خــویشتــن ا زآنــچه که هــستم بکن

پیــمانه ام را نـــشکنـی "مــی" را مریزی بر زمـین

زیرا به قــلب عــاشقــم مـرحم ندارم غــیر از ا یـن

مــستم ولی افسرده ام با غصه "می"را خـورده ام

از فــرط مــستی ساقیا از یاد خـــود را بـــــرده ام

اما فــراموشم نــــشد درد جـــدائــــی ســـاقــیا

اما فــراموشم نــــشد درد جـــدائــــی ســـاقــیا

با جـــام لبـریـز از شراب آرام ســـوی مــــن بــــیا

پیـــما نه ام را نشکنــی "می" را مــریزی بر زمـین

زیـر ا به قـلب عاشقـــم مــرحم نـدارم غـیر ازیــن!!!

فروردین 1361

خالی از باور رویا شده ام ....

چونکه رویا به حقیقت پیوست

و دلم باز شکست!!!

و بناگه دیدم که دلم در پی یک راه دگر

باز افتاده و خیزان به ره است!!!

بس عجب بود صبوری مرا !!!

خسته و زخمی و غمگین و بدون رویا ...

من کجا میرفتم؟؟!!

بس عجب بود که با دیدن صد بار شکست!

دل من بود و یا ذهن و یا روح

-درون ...گرچه آزرده و لی

قصد افتادن و مغلوب شدن نیر نداشت!!!

در دلم نیروئی

باز وادارم کرد

که بپا برخیزم و در این بیراهه

در پی "راه" روان باشم و صابر باشم!!!

این چه نیروست ندانم هرگز!!!

گر که نیروی امید است کدامین امید؟!!

گر که نیروی خداست...

پس بگوید بدلم راه کجاست!!!

تا به کی رفتن و افتادن

و یکبار دگر درد شکست؟؟!!

تا به کی باز بخود دلداری؟؟!!

باز بر پا شدن و رفتن و رفتن به کجا؟؟!!

خود نمیدانم من از چه بر میخیزم....

به کجا باز روان گشته

کجا خواهم بود؟!!!

لیک همواره بپا خواسته ام !

باز هم روی دو پا !

گرچه در دل همه دردو همه رخم!!!!

مانده ام باز کجا ...

ختم این راه دگر خواهد بود؟!

و بخود خندیدم ...

گاه در دل تنها !!!

لیک شاید دگری هم بر من

در درون میخندید!!

لیک یک حس قوی

باز وادارم کرد

که بهر باره بپا برخیزم!!!

شاید این حس غرور است

که وادارم کرد...

شاید این نیروئیست...

ما ورای نگه و دیدهء ما؟؟!!

هر چه هست و ز هرآن نیروئی ست

باز بر خواسته ام ...اینچنین خواسته ام!!!

تا کجا ختم همه رفتن و رفتن باشد

۲۱  مهر ۱۳۸۳